Soms is het te stil.

 
Niet buiten, daar gebeurt van alles. Ook niet in mijn hoofd, daar borrelt het altijd.

Maar in huis. Als mijn dochter bij de opvang is en ik thuis werk, voelt het soms leeg. Alsof er iets ontbreekt.

Ik hou van wat ik doe. Van fotograferen, verhalen maken, op pad zijn, inspirerende mensen ontmoeten, nieuwsgierig mogen zijn, ergens écht in duiken.

Maar ik verlang er steeds vaker naar om dat niet alleen te doen. Ik mis collega’s. Het sparren. Samen ergens aan bouwen.

Een plek waar ik mijn creativiteit kan inzetten én samenwerk met anderen. Binnen een organisatie, een redactie, of een leuk creatief team waarmee ik mooie dingen mag maken.

Zoals een organisatie die zich inzet voor natuurbeheer, of bij een redactie die verhalen maakt over buitenleven, natuur en ambacht.

Of het nu freelance is, tijdelijk, of in loondienst. Als het maar draait om natuur, creativiteit of menselijkheid.

Waar mijn beelden en verhalen van betekenis zijn. Waar ík van betekenis kan zijn. En waar ik gewoon mag doen waar ik goed in ben.

Dus ik gooi het voorzichtig de wereld in. Mocht je iets weten – of iemand kennen – ik hoor het graag.

Want hoe leuk mijn freelancewerk ook is: ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik over (bio)diversiteit praat met mijn kat. Of met mijn driejarige dochter. En geloof me, die laatste stelt goeie vragen, maar collega’s zijn toch net wat fijner 😉

Liefs,
Esther

P.s. Ik werkte laatst m’n cv bij en kreeg een glimlach op m’n gezicht bij het kopje interesses. Hier word ik blij van ⤵

Fotografie, (bos)wandelen, natuur, koken, eten, muziek, lachen, vogels, (bord)spellen, kamperen, schrijven, tuinieren, Frankrijk, theater, beken en watertjes, film, lezen, insecten en amfibieën, Lego, (korst)mossen, reizen, keramiek, kunst en badminton.