Je moet een beetje verdwijnen. Als ik foto's maak, probeer ik niet de aandacht te trekken. Niet omdat ik verlegen ben. Ik wil gewoon niet dat mensen ‘aan’ gaan. Je weet wel, net iets rechter op zitten, ineens heel bewust glimlachen, of even snel het haar goed do...
Zo eenvoudig kan het zijn. Het zijn niet altijd de grote gebaren. Soms zit het verschil juist in die kleine, subtiele keuzes. Bewuster boodschappen doen, zorgzamer omgaan met wat je hebt, of gewoon een keer níét iets nieuws kopen. Voor Milieudefensie mocht ik Soph...
Fotograferen met knorrende maag. Soms is het leven als fotograaf pure zelfbeheersing. Sta je tussen dampende schalen, geurende kruiden, kleuren waar je honger van krijgt… en dan moet je eerst scherpstellen. Niet meteen aanvallen, Esther. Eerst de foto’s. Mijn...
Wat een rijkdom, zo’n akker vol leven. Goudgele halmen staan hoog op het land. Zomergerst, boekweit en Veluwse kruiprogge in volle bloei, zo hoog en wild dat je er als kind in zou willen verdwalen. En als je goed kijkt, zie je dat het daar tussen die stengels krioelt...
De zomer loopt op z’n eind. Het licht verandert. De dagen worden korter, de ochtenden frisser. Veel mensen blijven dan liever binnen. Te koud, te mistig. Maar juist dan laat de natuur zich van een verrassende kant zien. De ochtend is koud, de mist dik, en voor je ...
Recente reacties