Fotograferen met knorrende maag.

 
Soms is het leven als fotograaf pure zelfbeheersing. Sta je tussen dampende schalen, geurende kruiden, kleuren waar je honger van krijgt… en dan moet je eerst scherpstellen.

Niet meteen aanvallen, Esther. Eerst de foto’s.

Mijn grootste uitdaging? Niet het licht, niet de techniek. Het is de geur van al dat lekkers weerstaan tot ik mijn camera neerleg.

Bij De Blaauwe Kamer Live in Wageningen had ik het weer hoor. Volle tafels, prachtig licht, mensen die echt de tijd namen om samen te eten en te praten. En dan die borden gevuld met kleurrijk eten van de wereldkeuken… Arabisch, Midden-Oosters, Mediterraans. Het soort eten waar ik van hou.

Maar het ging niet alleen om het eten. Het was ook de sfeer: mensen die oprecht tijd voor elkaar namen. Een blik, een lach, een gesprek tussen twee happen door. Het licht viel zó mooi op de gezichten, je hoefde als fotograaf eigenlijk alleen maar te kijken, en op het juiste moment te klikken.

Ik liep er tussendoor met m’n camera, ongemerkt, precies zoals ik het graag doe. Want als niemand je ziet, zie je zelf des te meer.

Geef mij maar meer van dit soort avonden. Waar smaken en mensen samenkomen, en iedereen zich thuis voelt.

Liefs,
Esther