Kom eens dichterbij..

 
Je hoort hem en ineens sta je er: in het hoge gras, tussen de wilde planten, bij een klein diertje dat hij met zijn vingers zacht optilt. Zijn woorden zijn geen geluid, maar een uitnodiging. Kijk eens. Luister. Voel hoe bijzonder dit is.

Ik zwijmel bij de tederheid en fascinatie van David Attenborough. Bij hoe hij een dwergmuisje op een wilde bloemstengel zet, alsof het een kroonjuweel is. Bij hoe zijn stem je meeneemt in het moment en de wereld even stilzet. Zodat jij, en jij alleen, ziet hoe fascinerend mooi het allemaal is.

Ik wil dat ook. Niet met zijn stem, maar met mijn foto’s. Met mijn woorden. Met mijn handen, die soms even stilhouden, wachten, totdat het moment zich openvouwt. Een tuinder die een aardbei plukt, zijn vingers nog warm van de zon, zijn blik vol trots en iets wat op liefde lijkt. Een kind dat een kever bestudeert, de wereld om zich heen vergeten. Of een kok die even stopt om te proeven, ogen gesloten, tot een glimlach langzaam verschijnt. Ik wil dat je het voelt. Dat je ziet: dit is kostbaar.

Heb je weleens gezien hoe iemand iets doet met zoveel aandacht dat de wereld even stil lijkt te staan? Handen die van een stuk klei iets bijzonders vormen. Een blik die zegt: ik zie je. Een lach die ontstaat als iemand zich gezien voelt. Soms is het gewoon het licht, dat even precies goed valt, en alles goud kleurt. Dan hou ik mijn adem in. Dan denk ik: Dit. Dit is het.

En misschien is dat wel waarom ik fotografeer. Omdat ik, net als David Attenborough, geloof dat de wereld vol wonderen zit. Als je maar even de tijd neemt om te kijken. Om te luisteren. Om te voelen hoe zacht de aarde onder je voeten is.

Dus laat me je meenemen. Laat me je laten zien hoe mooi het is, hier. Bij de akkers, in de keuken, op de sociale werkplaats, tussen de mensen die met hun handen en hun hart werken. Zodat jij het ook even ziet. Voelt. En blijft kijken.

Waar zwijmel jij van?

Liefs,
Esther