Wat zou iemand zien als die door jouw ogen keek?

 
Laatst had ik een gesprek bij Boscafé de Beken in Renkum, waar ik binnenkort ga fotograferen. Een bijzondere sociale organisatie waar horeca, zorg en dagbesteding samenkomen.

Voor veel mensen zijn vooral het restaurant en de lunchroom bekend. Ze komen voor koffie, lunch en een fijne plek om elkaar te ontmoeten. Maar achter de schermen gebeurt zoveel meer.

Mensen werken er in de dagbesteding. Ze leren nieuwe dingen, ontdekken wat ze kunnen en groeien in hun zelfstandigheid. Kleine stapjes die voor iemand zelf misschien ontzettend groot zijn. Verhalen die je als bezoeker niet zomaar ziet.

Tijdens ons gesprek vroeg ik haar: “Als iemand door jouw ogen naar jullie organisatie zou kijken, wat zou diegene dan zien?”

Ze werd even stil.

En toen begon ze te vertellen. Over de mensen. Over hun ontwikkeling. Over wat ze ziet gebeuren wanneer iemand meer vertrouwen krijgt, iets nieuws leert of steeds meer onderdeel wordt van de groep.

Ik zat tegenover haar en dacht: Ja. Dáár zit het verhaal.

Niet alleen in wat een organisatie doet, maar in wat er gebeurt met de mensen die er zijn. In de kleine veranderingen die je misschien pas ziet als je er aandacht voor hebt.

Als gast zie je een gezellige lunchroom. Iemand achter de kassa, een bord dat wordt uitgeserveerd, mensen aan tafel. Maar je ziet niet automatisch wat daarachter zit. Wat iemand heeft geleerd. Waar diegene trots op is. Welke kleine stap vandaag ineens wél lukte.

Dat is precies waarom ik zo van storytelling fotografie hou. Niet alleen laten zien wat er gebeurt, maar nieuwsgierig zijn naar wat het betekent. Naar de verhalen achter de zichtbare wereld. Naar de mensen en de kleine momenten die je niet ziet wanneer je alleen even binnenstapt.

Soms begint zo’n verhaal gewoon met één vraag: “Wat zou iemand zien als die door jouw ogen keek?”

Ik denk dat ik die vraag voortaan vaker ga stellen.

Liefs,
Esther