Lades vol verhalen.

 
Sommige plekken voelen als een schatkamer en zijn gemaakt om rond te neuzen. En sommige mensen hebben zoveel verhalen verzameld dat je niet weet waar je moet beginnen. Dat ontdekte ik toen ik het atelier van Rafael Martig in Delft binnenstapte.

Ik kwam voor Rafael als kunstenaar. Voor zijn schilderijen, vogels en landschappen en zijn werk waarin stedelijke landschappen en cyanotype samenkomen. Maar er bleek nog veel meer te ontdekken.

Achter iedere lade en op iedere plank lag iets nieuws. Schetsboeken, houtsnijwerk, verf, wol, klei en een breimachine waarmee Rafael kleden én truien maakt. Overal sporen van projecten en experimenten die misschien nog niet klaar zijn. Of juist wachten om opnieuw tot leven te komen.

Het licht viel precies over het breiwerk en liet de structuren en patronen bijna uit het beeld komen. Het streek langs het houtsnijwerk en maakte van kleine oneffenheden prachtige lijnen en schaduwen. Als ik niet oppaste, had ik straks een hele reportage gemaakt van alle details die mijn aandacht trokken.

Dát vind ik zo heerlijk aan ateliers. Plekken waar wordt gemaakt, geprobeerd, mislukt en opnieuw begonnen.

Jarenlang volgde ik keramiekcursussen en weet ik hoe fijn het is om met je handen iets te maken, te experimenteren en te ontdekken. Ik herken veel van Rafael in mezelf: de liefde voor vogels, natuur en kunst, de interesse in duurzaamheid en de nieuwsgierigheid naar materialen en technieken.

Dit wil ik vaker doen. Hier word ik blij van! Op bezoek bij kunstenaars, ambachtslieden, ontwerpers en andere creatieve makers. Mensen die met hun handen, hoofd en hart iets maken.

Geef me maar een atelier, werkplaats, studio, keuken of welke plek dan ook waar iets wordt gemaakt.

Heb jij zo’n plek waar de verhalen zich opstapelen? Ik kom graag eens kijken. Grote kans dat ik nieuwsgieriger ben naar wat er in je lades ligt dan naar de nette hoek die je speciaal voor mijn komst hebt opgeruimd 😉

Liefs,
Esther