Je hoeft niet meteen de wereld te veranderen.

 
Soms kom je ergens binnen en voel je meteen: hier gaat het om mensen. Dat had ik bij de Buurthuiskamer van het Leger des Heils in Wageningen, waar ik Micky mocht fotograferen, vrijwilliger in de huiskamer annex winkel. Maar zoals dat vaker gaat wanneer ik met mijn camera op pad ben, kijk ik niet alleen naar wat iemand doet. Ik kijk vooral naar hoe mensen met elkaar omgaan.

En wat me hier bijbleef, was de aandacht. Niet groot of uitbundig, maar juist heel gewoon. Een praatje, een lach, even luisteren, samen kijken naar een kledingstuk, of een kop koffie drinken. Iemand die de tijd neemt voor een ander.

De winkel staat natuurlijk vol kleding. Gedoneerd, gesorteerd en opnieuw een plek gegeven. Mooie spullen die voor iemand anders weer van waarde kunnen zijn. Maar terwijl ik er rondliep, voelde het alsof er nog iets anders werd doorgegeven. Aandacht, tijd en het gevoel dat je welkom bent. En ondertussen zijn er mensen zoals Micky die daar vrijwillig hun tijd en energie in steken.

Dat vind ik zo bijzonder aan plekken als deze. Je hoeft niet precies uit te leggen waarom je binnenkomt. Je mag rondkijken, een praatje maken, iets vinden wat je nodig hebt. Of misschien niets kopen en toch met een fijn gevoel weer naar buiten gaan.

Soms is vrijwilligerswerk helemaal niet iets groots. Maar al die kleine dingen samen kunnen voor iemand ontzettend veel betekenen. Misschien is dat ook wel waarom ik zo graag voor het Vrijwilligers Centrum Wageningen fotografeer. Steeds opnieuw denk ik: dit is wat mensen voor elkaar kunnen betekenen. Soms begint het gewoon met een kop koffie, een praatje en even tijd maken voor iemand anders.

Niet omdat het moet, maar omdat iemand denkt: ik heb tijd, ik kan iets doen, dus ik doe het. ❤︎

Dankjewel Micky, voor de fijne ontmoeting. En dankjewel aan alle vrijwilligers van het Leger des Heils die hier met zoveel aandacht voor anderen klaarstaan.

Liefs,
Esther