In het hart van de streek gebeuren de mooiste dingen.

Daar ontmoet ik makers en buitenmensen die niet gewend zijn om voor een camera te staan. En dat is precies wat ik zo mooi vind. Geen modellen, maar ambachtslieden die helemaal opgaan in hun werk.

Wanneer ze gewoon doorgaan met hun werk, zonder te poseren, komen die kleine, onopvallende momenten vanzelf tevoorschijn. De momenten die anders onzichtbaar blijven.

Voor StreekWaar fotografeer ik geen mensen die weten hoe ze moeten kijken, staan of glimlachen. Hier sta ik bij lokale tuinders die liever naar hun paksoi kijken dan in m’n lens, bij bakkers die stralen van een vers brood, en naast boeren die eigenlijk gewoon weer aan de slag willen. En dat is precies wat ik zo geweldig vind.

In het begin is er altijd dat onwennige moment. Een hand die niet weet waar hij moet, een blik die vraagt: “Moet ik nu iets doen?” Maar zodra ze over hun werk beginnen – over de kimchi, de oesterzwammen, de kombucha, de groenten – dan gebeurt er iets magisch. Dan glunderen ze. Dan vergeten ze de camera. Dan zie je wat er echt toe doet: puurheid, rust, toewijding en vakmanschap.

Ik hoef ze niet te laten poseren. Ik loop gewoon mee, kijk, wacht. En ergens tussendoor gebeurt het: een blik opzij, een lach, een klein moment van trots. Dat zijn de beelden waar ik zo van hou. Wanneer mensen zo opgaan in hun ambacht, dat de camera even niet bestaat.

De meesten van deze makers zijn niet gewend aan al die aandacht. Misschien is dat wel waarom het me zo raakt. Dat ik even dichtbij mag komen, in hun wereld vol ambacht, duurzaam geproduceerd werk, geduld en liefde voor wat ze maken.

Ken jij ook een lokaal bedrijf of duurzame ondernemers die met hart en ziel werken, en wiens verhaal gezien mag worden? Laat het me weten. Ik kom graag langs!

Liefs,
Esther