Mijn camera en ik: altijd op zoek naar het verhaal.
Sinds Marin naar school gaat spreek ik veel meer mensen op het schoolplein. En wanneer iemand vraagt wat ik doe en ik vertel dat ik fotograaf ben, denken ze meestal aan bruidsfotografie, familieportretten of babyshoots. Wat misschien een logische gedachte is. Alleen doe ik alles behalve dat 😉
Grappig eigenlijk. Mensen denken vaak iets heel anders over mijn werk. En terwijl ik uitleg wat ik doe, zoek ik nog steeds naar de juiste woorden.
Want hoe leg je uit wat je doet als het niet echt in één hokje past?
Ik vertel meestal voor welke organisaties ik werk. En waar ze de foto’s voor gebruiken. Maar eigenlijk zegt dat nog niet zoveel over wat ik doe.
Wat me steeds aantrekt zijn mensen die ergens met hart en ziel mee bezig zijn. In de natuur, buurttuinen, keukens, ateliers, tuinderijen en sociale werkplaatsen. Plekken waar aandacht, menselijkheid en vakmanschap samenkomen. Misschien is dat ook geen toeval. Het zijn precies de verhalen waar ik zelf nieuwsgierig naar ben.
De vrijwilliger die een buurt socialer maakt. De kok die even proeft voordat een gerecht de keuken verlaat. De tuinder die met zorg groenten oogst. De creatieve maker die zo opgaat in het werk dat de camera wordt vergeten.
Ik loop mee op plekken waar mensen met aandacht bezig zijn en leg vast wat er gebeurt. Niet geposeerd, maar zoals het echt is. Een blik, een handeling, een glimlach, een stukje trots.
Die foto’s worden gebruikt voor websites, magazines, campagnes, drukwerk of social media. Om zichtbaar te maken wat een organisatie doet, waar een initiatief voor staat, of wie de mensen achter een project zijn.
Misschien zoek ik daarom nog steeds naar een korte uitleg. Omdat het voor mij meer voelt als verhalen verzamelen dan als een bepaald soort fotografie.
Dus mocht je je ooit afvragen wat voor fotograaf ik ben: ik denk dat ik vooral een verhalenverteller ben met een camera 🙂
Liefs,
Esther
