Soms heb je geen woorden nodig om precies te begrijpen wat er gebeurt.

 
Ruben en ik spraken elkaars taal niet, maar plezier herken je meteen.

Op de rolstoeltrampoline genoot hij zichtbaar. Zijn ogen straalden, een glimlach van oor tot oor stal de show. En ik? Ik zat achter mijn camera net zo hard mee te genieten. Wat was dit leuk!

Was hij daar niet, dan crosste hij met datzelfde enthousiasme over de skelterbaan. Geen skelter nodig. Een moeder die hem fanatiek door de bochten duwt, is minstens zo goed. Misschien nog wel beter.

Wat me bijblijft, is hoe dichtbij meedoen eigenlijk is. Een plek waar je wél kunt komen met je rolstoel. Waar je niet langs de zijlijn hoeft te staan, maar gewoon mee kunt doen. Op deze Samenspeelplek gebeurde dat. Hier was hij geen toeschouwer, maar onderdeel van het spel.

Voor veel kinderen is dat nog steeds niet vanzelfsprekend. Maar als je ziet wat er gebeurt als het wél kan, dan weet je: dit is hoe het hoort.

Dit zijn de momenten die ik voor Stichting het Gehandicapte Kind in beeld mag brengen. Om te laten zien wie deze kinderen zijn. Niet hun beperking, maar hun plezier, hun eigenheid, hun plek.

Liefs,
Esther

Meer van deze Storytelling series in opdracht van Stichting het Gehandicapte Kind vind je hier:

Samen Spelen!