De wereld wordt mooier van verschillen.

 
Soms denk ik aan een opmerking van lang geleden. Ik was begin twintig toen de oudere broer van mijn toenmalige vriendje tegen zijn familie zei:

“Als ik ooit in een rolstoel beland, moeten jullie me uit huis zetten.”

Ik weet nog dat ik daar zat. Als jonge vrouw met een lichamelijke beperking. En dat ik dacht: maar ik heb hier toch ook niet voor gekozen?

Ik heb er niet voor gekozen om klein te zijn. Om een groeistoornis te hebben. Net zoals iemand er niet voor kiest om in een oorlogsgebied te leven. Of om huis en haard achter te moeten laten omdat blijven geen optie is.

Mensen praten soms over “zij” alsof het een aparte groep is. Alsof het vooral gaat over grenzen, regels of cijfers. Maar als ik aan vluchtelingen denk, zie ik vooral mensen. Mensen die hun huis, vrienden, familie en vertrouwde omgeving hebben moeten achterlaten. Die veiligheid zijn kwijtgeraakt en hopen ergens opnieuw te mogen beginnen.

Wat als wij ooit alles zouden moeten achterlaten? Ik hoop dat er dan ook ergens een deur voor ons openstaat. Dat iemand zegt: kom binnen. Je bent veilig.

Want uiteindelijk zijn we allemaal mensen die proberen iets van het leven te maken. Met onze talenten, eigenaardigheden, dromen en zorgen. En hoe verschillend we ook zijn, niemand kiest de kaarten die het leven uitdeelt.

Kijk eens naar een bloeiend grasland. Vol verschillende kruiden, insecten en bloemen. Juist de verschillen maken het rijk, levendig en sterk. Met mensen is het niet anders. Wat zou de wereld saai zijn als iedereen hetzelfde was. Misschien is dat wel waarom ik zo van diversiteit hou.

Laten we daarom wat vaker naar elkaar omkijken. Wat nieuwsgieriger zijn naar elkaars verhaal. En minder snel oordelen over iets wat we zelf nooit hebben meegemaakt.

Volgens mij wordt de wereld daar nóg mooier van.

Liefs,
Esther