Meer lichtpuntjes dan ik dacht.
Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik meestal positief in het leven sta. Toch had ik tot zo’n vier weken geleden nog nooit van een positief dagboek gehoord.
Zo nu en dan kan ik door onzekerheid weleens in mijn hoofd zitten. Negatieve ervaringen of gebeurtenissen blijven hangen als een vervelend rondzoemende mug.
Na het verlies van mijn moeder begin dit jaar, kreeg ik de tip om zo’n dagboek te beginnen. Je verlegt daarmee de aandacht van negatieve gevoelens naar de positieve momenten van je dag.
Eerst kocht ik een mooi boekje. Met een stilleven van Van Gogh op de kaft. Eén van mijn favoriete kunstenaars. Wilde bloemen in een aardewerken kan en citroenen op tafel. Gewone dingen misschien, maar juist dingen waar je, als je er met aandacht naar kijkt, blij van kunt worden.
Sindsdien schrijf ik de positieve dingen van de dag op. Soms één, soms drie, soms meer. Grote en kleine dingen door elkaar.
Een fijn gesprek. Een mooie wandeling. Een vogel in de tuin. Een lach van Marin. Zonlicht tussen de bomen. Een lieve opmerking. Iets dat lukte terwijl ik dacht dat het niet zou gaan.
Wat me misschien nog wel het meest verbaasde, was hoeveel positiviteit er eigenlijk in een gewone dag zit. Steeds vaker dacht ik: die wil ik onthouden.
En misschien werkt zelfbeeld ook zo.
Wanneer je onzeker bent, krijgen negatieve dingen vaak vanzelf meer aandacht. Een foutje, een ongemakkelijk moment of iets wat niet ging zoals je had gehoopt blijft hangen. Terwijl complimenten, successen en mooie momenten soms ongemerkt voorbijgaan.
Door bewust stil te staan bij wat wél goed, mooi of fijn is, merkte ik dat er langzaam meer balans ontstond.
Niet omdat het leven alleen maar positief is. Maar omdat er vaak meer lichtpuntjes zijn dan je denkt.
Liefs,
Esther
