“O, is het vanavond Indonesisch?”

 
De geur van gember en knoflook waaide de zaal in. Een van de vaste gasten fronste lichtjes toen ze hoorde dat Indonesisch op het menu stond. “Wij zijn eigenlijk Syrisch gewend,” zei ze.

En dat vond ik dus prachtig. Hoe Syrisch eten zó vertrouwd is geraakt in deze groep dat je bijna teleurgesteld bent als het iets anders is.

Want dát is wat hier gebeurt, iedere dinsdagavond in de Graanhof. Mensen komen niet alleen voor het eten, maar voor elkaar. Voor het samenzijn, de gesprekken, de vaste plek aan tafel. Stimenz organiseert het, de buurt geeft er kleur aan.

Wat zulke avonden betekenen voor mensen… dat voel je direct als je er bent. Voor sommigen is het misschien het enige echte contactmoment van de week. Een reden om de deur uit te gaan. Of een plek waar je gewoon jezelf mag zijn, zonder iets uit te hoeven leggen.

Mensen van allerlei achtergronden, leeftijden en levensverhalen – rasechte Hollanders, oud-Apeldoorners, nieuwe wijkbewoners uit verre landen – schuiven hier samen aan.

Ik bewoog daar tussendoor met mijn camera. Eerst op m’n tenen, later tussen de gasten aan tafel. Want bij dit soort avonden vind ik het heerlijk om niet onzichtbaar te blijven, maar echt even onderdeel te zijn van het gezelschap. Een praatje hier, een grapje daar. Het maakt zóveel verschil. Mensen ontspannen, lachen, delen verhalen. Hopelijk zie je dat ook een beetje terug in de beelden.

En ja, de gulai ayam (Indische kipcurry), bakwan jagung (maïsbeignet) en sajoer toemis (roergebakken sperziebonen) waren heerlijk, ook al moest ik eerst weer fotograferen met een knorrende maag 😉

Maar wat me het meest bijblijft? De warmte. De humor. De stille aandacht voor elkaar. Ogen die oplichten bij een bord warm eten. En het gevoel dat je met een camera niet alleen vastlegt, maar ook iets toevoegt, al is het maar een klein beetje.

Dankjewel Stimenz, voor dit soort avonden ❤

Liefs,
Esther